نی نامه

بشـــنو از نی چون حــــکایت می کند               از جدایی ها شـــــــکایت می کـــند

کــز نیســــتان تا مــــرا ببـــــــــریده اند               در نفیــــــرم مــرد و زن نالیــــــده اند

سینه خواهم شـرحه شـرحه از فـراق                تا بگــــــــویم شـــرح درد اشــــتیاق

هر کسی کو دور ماند از اصل خویـش                باز جوید روزگـــــــار وصـــل خویـــش

 

مـن به هر جـــمعیـتی نــالان شــــدم                جفت بدحالان و خوش حالان شـدم

هر کسی از ظن خود شــــد یــار مــن                از درون من نجســــت اســــــرار من

سِــر مـن از نــاله ی من دور نـیســـت                لیک چشم و گوش را آن نور نیست

تن ز جان و جان ز تن مستور نیسـت                 لیک کس رادید جان دستور نیست

 

آتش است این بانگ نای و نیست باد                هـــر که این آتـــش ندارد نیسـت باد

آتــش عشق اســــــت کندر نی فتـاد                جوشش عشق است کندر می فتاد

نی حریـــــف هر که از یــــــاری بریــــد ‍                    پـــــرده هایش پـــــرده های ما دریـــد

محرم این هوش جز بیـهوش نیســت                 مر زبان را مشتری جز گوش نیست

 

در غـــــم مـا روزهــا بـیــــگــــاه شــــد                روزهـــــــا با ســــوزها هـــــمراه شد

روزها گــــر رفت گـو رو بـاک نیـســــت                تو بمان ای آنکه چون تو پـاک نیست

هر که جز مـاهـی ز آبـش سیــــر شـد               هر که بی روزی است روزش دیر شد

در نیابد حال پــخـــته هیـــــچ خـــــــــام                پــــــس ســــخن کوتاه باید والسلام


بند بگســـــــــل بــــاش آزاد ای پســـــر               چند باشی بـــند ســیم و بــــــند زر

گـر بـــــریــــزی بحــــــر را در کــــوزه ای               چـند گــــنجد قســــمت یک روزه ای

کـوزه ی چشـم حریــصــــــان پُر نــشـد               تا صـــدف قانـع نشـد پُر دُر نـشــــــد

هر که را جامه ز عشقی چــاک شــــد               او ز حـرص و جـمله عیبی پاک شــد

 

شادباش ای عشق خوش سودای ما                ای طبـیـب جـملــه عـلتــهای مـــــــا

ای دوای نخـــــــوت و نامـــــــوس مــــا                ای تو افــــــلاطون و جـــالیـــنوس ما

جسم خاک از عشــــق بر افلاک شـد                کـــوه در رقـــص آمــد و چــالاک شـد

با لب دمســــــاز خود گــــــــر جفتمی                همچو نی من گفتــنی هــا گفتمی

 

هر که او را همــــــــــزبانی شد جــــدا                 بی زبــــان شد گــــرچه دارد صد نوا

چون که گل رفت و گلستان در گذشت                نشـنوی زان پس ز بلبل سر گذشت

جمله معشوق است وعاشق پرده ای                زنده معشوق است وعاشق مرده ای

چـــــون نباشـــــد عشــــق را پروای او                او چو مــــــرغی مــــــاند بی پروای او

 

من چگونه هــوش دارم پیــــش و پـــس               چون نباشــد نـــــور یــــارم پیش و پس

عشــق خواهد کیــن سخن بیرون بُود               آیــــــنه غــماز نبـــــود چـــــون بُــــــود

آینه ات دانــی چــــرا غــــماز نیســـت                زانکه زنگار از رخــش مـمـتاز نیســت

بشــنوید ای دوســــتان ایـن داســتان               خود حقیـــقت نقـــل حـال ماسـت آن

  
نویسنده : سیب ; ساعت ۱٠:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٥/٦
تگ ها : شعر