هزاران سال در سیزده روز

توی کویر، وقتی هوا تاریکه تاریک تاریک، تاریک مطلق و تو توی جاده ای یه جاده ی خاکی که هیچ لامپی اونجا روشن نیست وقتی ستاره ها بزرگن ... وقتی دست خیالت رو بلند کردی که یه ستاره بچینی ...هوا که سرد سرد باشه یه موزیک که فقط تو میشنوی ... دیگه چیزی کم نیست

 

Mon amie la rose

On est bien peu de chose
Et mon amie la rose
Me l'a dit ce matin


A l'aurore je suis née
Baptisée de rosée
Je me suis épanouie
Heureuse et amoureuse
Aux rayons du soleil
Me suis fermée la nuit
Me suis réveillée vieille


Pourtant j'étais très belle
Oui j'étais la plus belle
Des fleurs de ton jardin


On est bien peu de chose
Et mon amie la rose
Me l'a dit ce matin


Vois le dieu qui m'a faite
Me fait courber la tête
Et je sens que je tombe
Et je sens que je tombe
Mon cœur est presque nu
J'ai le pied dans la tombe
Déjà je ne suis plus


Tu m'admirais hier
Et je serai poussière
Pour toujours demain


On est bien peu de chose
Et mon amie la rose
Est morte ce matin


La lune cette nuit
A veillé mon amie
Moi en rêve j'ai vu
Eblouissante et nue
Son âme qui dansait
Bien au-delà des nues
Et qui me souriait


Crois celui qui peut croire
Moi, j'ai besoin d'espoir
Sinon je ne suis rien


Ou bien si peu de chose
C'est mon amie la rose
Qui l'a dit hier matin

گوش کن و چشمات و با من ببند :)

http://s5.picofile.com/file/8118748034/Francoise_Hardy_Mon_amie_la_rose.mp3.html

یا

https://www.youtube.com/watch?v=0on1pTz3gxc

 

آروم میری بالا توی سیاهی آسمون، میون اون همه ستاره، ستاره های بزرگ که از روی زمین یه کم ترسناکن... میری پیششون از هر کدومشون یه بوسه می گیری و دنباله ی یکیشون و می گیری و میری ... میری روی ابرا... کی باورش میشه که تو این سرمای زیر صفر روی ابرا دراز کشیدی و یواشکی ستاره ها رو فوت می کنی و از جابجا شدنشون لذت می بری :)

 

  
نویسنده : سیب ; ساعت ۱٠:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱/۱۸
تگ ها : شعر