آنیموس

اگر زنی تصویر آنیموس مثبت خود را که تصویر یک قهرمان و راهنمای معنوی است، به مردی فرا افکند، بهای بیش از اندازه ای به آن مرد داده و شیفته او شده و به سوی جلب می شود، طوری که حس می کند، این مردِ ایده آل و معشوق واقعی اوست. احساس میکند تنها با... آن مرد کامل می شود و به عبارتی از طریق او روح خود را می یابد. احتمالا چنین فرافکنی به مردانی که از قدرت بیان خوبی برخوردارند صورت می پذیرد. مردانی که از کلمات خوب استفاده می کنند و این قدرت را دارند که عقاید خود را به گونه ای شیوا بیان کنند، هدف ایده آلی برای فرافکنی آنیموس هستند. در این هنگام مرد عزیز تر از جان می شود، و زن از اینکه چون پروانه ای عاشق به دور شمع وجود آن مرد بچرخد کاملا راضیست. بدین ترتیب زن قدرت خلاقۀ خود را از دست داده و آن را در وجود مرد می جوید.
مردی که سوژه چنین فرافکنی قرار می گیرد، اغلب برای آن ارزشی قائل نیست اما احساس غرور می کند. ما همگی شدیدا علاقه مندیم خود را مانند همان تصویرِ قدرتمندی بشناسیم که به ما فرافکنده می شود، زیرا به این ترتیب از زحمت تشخیص محدودیت ها و ضعف های واقعی مان فارغ می شویم. ولی مرد نیز بزودی از جنبه های نامطلوبِ به دوش کشیدنِ این فرافکنی آگاه می شود. کیفیت غیر واقعی، بسیار احساساتی و وابستگی بیش از اندازه ای که از طرف زن به او پیوست شده را حس می کند. اگر زنی مرد را چون قهرمان و حافظ جانش ببیند، تنها مرد را وادار می کند تا با بی حوصلگی اعلام کند که آن زن رابطه شان را چیزی بیش از آنچه وجود دارد، میبیند!

 


یونگ در مورد احساس حمل فرافکنیِ آنیموس می گوید: "وقتی کسی آنیموس را بر من منتقل می کند، احساس می کنم قبری هستم که جنازه ای در آن است، یک جنازه خاص؛ و آن جنازه قطعا خودم هستم، جنازه ای که دیگر سرزندگی و حیات خود را احساس نمیکند. فرافکنی واقعی آنیموس کشنده است، زیرا فرد به مدفن آنیموس تبدیل می شود." به نظر یونگ، آنیموس به محض فرافکنی دفن میشود، زیرا جریانِ خودآگاهی در فرد تا آنجا که به کارکرد روانشناختی مربوط میشود، از جنبش باز می ایستد.

جان. ا. سنفورد / یار پنهان

 

  
نویسنده : سیب ; ساعت ۱:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۱٠/٢
تگ ها :